Η εκχώρηση περαιτέρω αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού και η ισόρροπη ανάπτυξη εντός των περιφερειών της χώρας αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη κοινωνικής συνοχής σε κάθε περιφερειακή ενότητα και γενικότερα για την πρόοδο της κοινωνίας μας.
Η αστυφιλία στην χώρα μας και η ενίσχυση του αθηνοκεντρικού κράτους τα προηγούμενα χρόνια έφερε βαθμιαία την οικονομική αιμορραγία στην ύπαιθρο καθώς το πολύτιμο εργατικό δυναμικό μεταναστεύοντας στα μεγάλα αστικά κέντρα έπαψε να αποτελεί την οικονομική τονωτική ένεση για την ανάπτυξη των περιοχών της υπαίθρου. Η πολιτεία εδώ και πολλά χρόνια, αν εξαιρέσουμε την ολοκλήρωση του οδικού άξονα Ε 65 που συνδέει πολλές περιφερειακές ενότητεςμεταξύ τους και μειώνει τις αποστάσεις και την επικινδυνότητα, δεν προχώρησε σε πραγματικές τομές, για να ενισχυθούν οι περιοχές της υπαίθρου και να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης. Ωστόσο είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο προγραμματισμός για μια αποκεντρωμένη διοίκηση με ουσιαστική ενίσχυση των περιφερειών και με ένα πρόγραμμα ισόρροπης ανάπτυξης, θα βοηθούσε πραγματικά την ανάπτυξη των τοπικών περιοχών και την επαγγελματική αποκατάσταση των νέων. Ένα πρόγραμμα ενίσχυσης των περιφερειών σε όλη τη χώρα θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να περιλαμβάνειεκχώρηση μεγαλύτερων αρμοδιοτήτων στον πρώτο και δεύτερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης με στόχο την ουσιαστική και οικονομική απεξάρτηση των δημοτικών και περιφερειακών δομών από το κράτος, αλλά και τον σχεδιασμό της ισόρροπης ανάπτυξης εντός των περιφερειών καθώς το φαινόμενο της ενίσχυσης ορισμένων αστικών κέντρων δημιουργεί μεγάλη απόκλιση με άλλα μικρότερα αστικά κέντρα. Έτσι η αποκέντρωση και η ανάπτυξη των περιφερειών πρέπει να περιλαμβάνει:
